Το Σκοτεινό.

Μας ζήλεψε, μας μίσησε,

θέλησε να μας σβήσει.

Έζησε στο σκοτάδι του αιώνες,

ώσπου ήρθε η Αναγέννηση.

Τότε φόρεσε δύο πρόσωπα,

για να σωθεί,

για να μην αφανιστεί.

Το ένα μοναχικό.

Το άλλο χαμογελαστό.

Το ένα βύθιζε τους αιχμαλώτους στο σκοτάδι.

Το άλλο Ελλήνιζε το δόλωμα της παγίδας.

Το ένα έλεγε

όσα αιώνες τώρα λέει.

Το άλλο,

ζωσμένο με ελληνικά στολίδια,

ωραιοποιούσε τον λόγο του

για έναν σκοπό ξένο προς τον Ελληνισμό.

Με το σκοτεινό του ζει.

Με το χαμογελαστό του

αμύνεται,

πλανεύει,

επιβιώνει.

Πώς θα ξεσκεπαστεί;

Πώς θα φανερωθεί;

Η μάχη χαμένη μοιάζει.

Χαμένη όπως έμοιαζε

στον Μαραθώνα,

στη Σαλαμίνα.

Όπως εκείνη του Ιουλιανού,

του Γεμιστού,

του Ρασσιά,

και τόσων άλλων.

Το έργο των ηρώων μας

πάλι με δύο πρόσωπα το κρίνει.

Με το ένα,

το φανερό και υποκριτικό,

που το παρουσιάζει μάταιο.

Με το άλλο,

το φοβισμένο,

το αληθινό,

το αντικρίζει με τρόμο

και αναρωτιέται:

Μήπως το έργο τους

έχει ακόμη τη δύναμη

να ξαναφέρει το φως;

Μεγάλος ο φόβος του.

Γι' αυτό δεν βγάζει ποτέ

το σκοτεινό του πρόσωπο.

Κι έτσι δύσκολα διακρίνουν

τα μάτια των Ρωμιών

το σκοτεινό.

Τρουλλινός Ηλίας - Πλήθων