Η πλήθυνση του Θείου ως προϋπόθεση της υπάρξεως. Η θρησκεία του Έλληνα μπορεί να αποδειχθεί ακόμη και θεωρητικά, με βάση την επιστήμη.

Η τεράστια διαφορά του ενός θείου με τον ένα θεό. 

Η θρησκεία του Έλληνα μπορεί να αποδειχθεί ακόμη και θεωρητικά, με βάση την επιστήμη, ανεξάρτητα από το αν στο τέλος υπάρξει διαφωνία μεταξύ επιστήμης και ελληνικής θεολογίας για τις «δυνάμεις» που συμφωνούν, αν ελέγχονται θεϊκά ή όχι.

Η ιδέα του ενός και μοναδικού θεού οδηγεί, φιλοσοφικά, σε στασιμότητα· σε ένα απόλυτο, ακίνητο και τελικά ανενεργό Είναι. Όπως δεν μπορεί να υπάρξει άνεμος χωρίς διαφορές πίεσης ή οποιασδήποτε άλλης συμπαντικής «δύναμης» χωρίς διαφορά δυναμικού, έτσι δεν μπορεί να υπάρξει κίνηση, ανάγκη και επομένως ζωή χωρίς την ύπαρξη του «άλλου», ακόμη και αν ο άλλος ή οι άλλοι έχουν μεταξύ τους την ίδια ουσία.

Το Σύμπαν μπορεί να είναι μόνο του και άρα ακίνητο διότι δεν υπάρχει το απόλυτο τίποτα που να μπορεί να τον διαχωρίσει και του δημιουργήσει γείτονα. Εντός του όμως μπορεί να υπάρξει κίνηση εάν διαμορφώσει διαφορετικές δυνάμεις μέσα στην ίδια του την ύπαρξη, μέσω της πλήθυνσης του θείου σε πολλούς θεούς. 

Παράλληλα, πρέπει να στερήσει από κάθε θεό τη δυνατότητα να εξαλείψει τους άλλους. Όπως θα έλεγε και η επιστήμη, δεν μπορεί μία φυσική δύναμη να εξαφανίσει διαπαντός μια άλλη. Στην ουσία, λοιπόν, όλοι υπακούν στους θεϊκούς νόμους του κόσμου, ώστε, μέσω της εξέλιξης, της κίνησης και της διαρκώς μεταβαλλόμενης ζωής, η ύπαρξη να παραμένει ευμετάβλητη και συγχρόνως αθάνατη.

Φυσικά το να «δημιουργήσει θεούς..., να στερήσει από κάθε θεό την δυνατότητα...» που γράφτηκαν παραπάνω είναι μόνο για συμβατικούς λόγους κατανόησης. Στην πραγματικότητα το Σύμπαν από πάντα ήταν σε αυτή την κατάσταση.  

Ή είναι μόνο του και έχει προχωρήσει, στην ουσία την είχε από πάντα, στην πλήθυνση του εαυτού του, ώστε να υπάρξει, ή παραμένει μόνο του μέσα στην ανυπαρξία.