Απόλυτος παραλογισμός η παρουσία εικόνων του χριστιανισμού σε νοσοκομεία και Ιατρεία.

Όπως έχω προβληματίσει και στο βιβλίο μου («Πώς ανακάλυψα ποιος είμαι»), ιατρική και Χριστιανισμός αποτελούν μια παρά φύσιν σύζευξη.

Το ότι τα δωμάτια ενός νοσοκομείου είναι γεμάτα με εικόνες ιερών προσώπων του Χριστιανισμού φανερώνει την κατάντια της παιδείας μας και εξηγεί γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν Χριστιανοί στη χώρα μας. Ο λόγος είναι ότι δεν γνωρίζουν πραγματικά τι είναι ο Χριστιανισμός.

Θα έπρεπε κάθε νεοέλληνας να αφήσει στην άκρη όσα φαντάζεται για τον Χριστιανισμό και να μάθει τι πράγματι ισχύει.

Ιατρική.

Η ιατρική του «ειδωλολάτρη» Ιπποκράτη.

Η «σατανική» ιατρική, κατά τον Χριστιανισμό.

«Τὸ ἐν ταῖς χερσὶ τῶν ἰατρῶν τὴν ἐλπίδα ἔχειν τῆς ἑαυτῶν ὑγείας κτηνώδες.» — Βασίλειος ο Μέγας

Για την Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν υπάρχουν ξεχωριστά ή «σατανικά» στοιχεία.

Η επιστήμη της ιατρικής αποτελεί θεϊκή εκδήλωση, όπως και όλα γύρω μας, όχι θαύμα.

Μήπως μία ακόμη αφορμή του Χριστιανισμού για τη στάση του απέναντι στην ιατρική είναι ότι ο όρκος του Ιπποκράτη απευθύνεται στον Απόλλωνα και στους λοιπούς θεούς;

«Ὄμνυμι Ἀπόλλωνα ἰητρὸν, καὶ Ἀσκληπιὸν, καὶ Ὑγείαν, καὶ Πανάκειαν, καὶ θεοὺς πάντας τε καὶ πάσας…»

Ακόμη και ο Λουκάς ο Ευαγγελιστής παρουσιάζεται ως ιατρός μέσα σε έναν κόσμο όπου η ιατρική είχε ήδη διαμορφωθεί από την ελληνική παράδοση και τα Ασκληπιεία. Δεν υπήρχε τότε κάποια «χριστιανική ιατρική»· κάθε θεραπευτική πρακτική αντλούσε, άμεσα ή έμμεσα, από αυτή τη βάση. 

Παράλληλα, στα Ευαγγέλια δεν υπάρχει ρητή προτροπή του Χριστού προς τους ανθρώπους να στραφούν στους γιατρούς για θεραπεία. Το βάρος δίνεται στη θεία επέμβαση και στην πίστη, ενώ η ανθρώπινη ιατρική παραμένει στο περιθώριο, ως υπαρκτή αλλά όχι κεντρική επιλογή.

Γιατί όμως σήμερα η Εκκλησία επιτρέπει αυτό το ανακάτεμα;

Μετά τη μερική υποχώρηση του Χριστιανισμού απέναντι στην αναγέννηση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος στην Ευρώπη, επιχειρεί να ταυτιστεί, επιφανειακά, με αξίες που κατά τον Μεσαίωνα πολεμούσε, ώστε να επιβιώσει.

Δυστυχώς, στη χώρα μας δεν βιώθηκε ουσιαστικά ούτε Διαφωτισμός ούτε Αναγέννηση.

Είναι αυτονόητο ότι, εφόσον και οι χριστιανοί είναι θνητοί άνθρωποι και δεν μπορούν να αποβάλουν τη φύση τους, όσο κι αν το απαιτεί η θρησκεία τους, θα καταφύγουν στον Ιατρό και θα θεραπευτούν στα νοσοκομεία.

Αντί όμως να αποβάλουν μια θρησκεία που τους δημιουργεί ενοχές για τη φύση τους, λειτουργούν, σαν σε ένα είδος συνδρόμου της Στοκχόλμης, προσπαθώντας να συμβιβάσουν δύο αντίθετα πράγματα: τον Ελληνισμό και τον Χριστιανισμό.

Φυσικά, υπάρχουν απαντήσεις από τη χριστιανική πλευρά για την ιατρική, παρόμοιες με εκείνες που χρησιμοποιούνται για να ταυτιστεί κάθε μη χριστιανικό στοιχείο με τον Χριστιανισμό. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρείται να διατηρηθεί ένας τρόπος ζωής ανθρώπινος, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζεται μια εσωτερική αντίφαση που οδηγεί στην ανάγκη δικαιολόγησης αυτής της σχέσης.

Όχι έπειτα από μια σύντομη αιχμαλωσία, αλλά μέσα από μια μακρόχρονη θρησκευτική κατήχηση που, κατά τη δική μου οπτική, δεν συνδέεται με την ταυτότητα του έθνους.