Ο Ελληνισμός χωρίς τους Θεούς του: Μια Βολική Αφήγηση.

«ΑΡΕΤΗ ΕΣΤΙΝ ΕΞΙΣ ΚΑΘ΄ΗΝ ΑΓΑΘΟΙ ΕΣΜΕΝ, ΑΓΑΘΟΣ ΜΕΝ ΔΗ ΤΩΙ ΟΝΤΙ Ο ΘΕΟΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕ ΑΓΑΘΟΙ ΓΙΝΟΜΕΘΑ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΘΕΩΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΩΙ»

Η Αρετή είναι η έξις μέσω της οποίας είμαστε αγαθοί. Πραγματικά αγαθή βεβαίως είναι μόνο η θεότης, οι δε άνθρωποι γινόμαστε αγαθοί με το να τη μιμούμαστε στα πλαίσια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. (Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων, «Περί αρετών»).

Κάποτε, αναφερόμενος σε κάτι παρόμοιο, ένας άνθρωπος του αθεϊσμού με ρώτησε ειρωνικά: «Δηλαδή κι εσείς βλέπετε οράματα και σας μιλούν οι θεοί, ώστε να μπορείτε να τους μιμείστε;»

Με μια πρώτη ματιά, για έναν άνθρωπο που έχει γαλουχηθεί μέσα στην ίδια αντίληψη που επί αιώνες προβάλλει και ο εδώ μονοθεϊσμός για τους προγόνους μας, η απορία του φαίνεται λογική.

Διότι χρειάζεται χρόνος για να αντιληφθεί κάποιος τι εννοεί ο Έλληνας όταν λέει ότι, μέσω των αρετών, ο άνθρωπος προσεγγίζει και μιμείται το θείο. Δεν αναφέρεται σε «οράματα» ούτε σε τυφλή υποταγή, αλλά στην προσπάθεια εξευγενισμού του ανθρώπου μέσω της δικαιοσύνης, της ανδρείας της σωφροσύνης και άλλων.

Ας μη λησμονούμε όμως και κάτι ακόμη που επαναλαμβάνει συχνά ο εδώ μονοθεϊσμός  και που σε μεγάλο βαθμό υιοθετεί και ο αθεϊσμός:

«Οι πρόγονοί μας ήταν σοφοί άνθρωποι που ανέπτυξαν τη φιλοσοφία, τις επιστήμες και τις αξίες του πολιτισμού, αλλά ταυτόχρονα ήταν δήθεν αφελείς ή πλανεμένοι ως προς τη θρησκεία τους».

Έτσι επιχειρείται να διαχωριστεί η θρησκευτική τους κοσμοαντίληψη από τον υπόλοιπο Ελληνισμό, λες και ο ελληνικός τρόπος σκέψης, η φιλοσοφία, η πολιτική, η τέχνη και η θρησκεία υπήρξαν ποτέ αποκομμένα μεταξύ τους.

Όμως αυτοί οι αποκαλούμενοι «ειδωλολάτρες», άθεοι, μέσα από αυτήν ακριβώς την θρησκευτική κοσμοαντίληψη, διαμόρφωσαν έναν ολόκληρο πολιτισμό που επηρέασε την ανθρωπότητα σε κάθε επίπεδο.

Ας μη διαχωρίζει λοιπόν το Ελληνικό έθνος όπως βολεύει ο αθεϊσμός και ο μονοθεισμός. 

Το ότι οι θεοί δεν είναι πρόσωπα, δεν έχουν μορφή και αδυναμίες ανθρώπινες, δεν σημαίνει ότι τα γρανάζια του σύμπαντος κινούνται από μόνα τους ή από το στείρο «τυχαίο». 

Το ότι μέσα στη κίνηση του έθνος άλλος εξηγεί αυτό με μύθους, άλλος με φιλοσοφία, άλλος με λατρεία δεν αλλάζει την ταυτότητα του έθνους ούτε το διαχωρίζει σε σωστό και λάθος, ούτε ότι η δημιουργία του ενός δεν έχει επηρεαστεί από τη δημιουργία του άλλου. 

Η Θρησκευτική κοσμοαντίληψη του έθνους είναι μια και είναι η ταυτότητα του.