Η Επανελλήνιση δεν ασχολείται με κάθε ξένη με τον Ελληνισμό θρησκεία που δεν ασκεί καταχρηστική θεσμική επιρροή στο Ελληνικό έθνος, κράτος, άνθρωπο.

Η Επανελλήνιση δεν αποβλέπει στην αξιολογική κρίση θρησκευτικών παραδόσεων ξένων προς τον Ελληνισμό, εφόσον αυτές δεν ασκούν θεσμική επιρροή ούτε διαδραματίζουν κατηχητικό ή ρυθμιστικό ρόλο επί του κράτους, του έθνους, της παιδείας, των ενόπλων δυνάμεων, της κοινωνικής συγκρότησης και ειδικά της ταυτότητας του έθνους μας με επεμβατικούς τρόπους μέσω της δύναμης που καταχρηστικά κατέχει. 

Το ενδιαφέρον της εστιάζει πρωτίστως στη διασφάλιση της πνευματικής και πολιτισμικής πραγματικής εθνικής ταυτότητας.

Με λίγα λόγια αν η Ορθοδοξία δεν είχε αυτόν τον υπεροπτική θεσμική, οικονομική επιρροή πάνω στο έθνος μας, η Επανελλήνιση δεν θα είχε την παραμικρή διάθεση, λόγο να ασχοληθεί μαζί της.

Η Επανελλήνιση δεν διαμορφώνεται ως εχθρική στάση έναντι οποιουδήποτε προσώπου. 

Ιστορικά, το πνεύμα της συνέβαλε στην αναβίωση του αρχαίου ελληνικού στοχασμού κατά την περίοδο της Αναγέννησης, αποτελώντας τον κυρίως καταλύτη της ευρωπαϊκής πνευματικής ανασυγκρότησης. 

Στο πλαίσιο αυτό αναδείχθηκαν εκ νέου η αξία της ελευθερίας της συνείδησης και θεμελιώδεις αρχές που αργότερα συνδέθηκαν με τη διαμόρφωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αν και τελικά ο Δυτικός κόσμος, πάσχοντας από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, δεν κατάφερε να ακολουθήσει πλήρως τα χνάρια του ελευθερωτή της και να ξεφύγει από το σκοτάδι του χριστιανικού μεσαίωνα της.  

Στη σύγχρονη εκδοχή της, ιδίως μέσω του Βλάση Ρασσιά, η Επανελλήνιση επιχείρησε να αποσαφηνίσει την ουσιώδη διάκριση μεταξύ «εθνικού» και «εθνικιστικού» λόγου, καθώς και τη ριζική της διαφοροποίηση τόσο από ολοκληρωτικές ιδεολογίες όσο και από σύγχρονες πολιτικές ή ψευδοχριστιανοεθνικές αντιλήψεις.

Παράλληλα η Επανελλήνιση, επιδιώκει να αναδείξει στους νεοέλληνες πτυχές του Ελληνισμού που παραμένουν άγνωστες ή αποσπασματικά κατανοητές, καθώς και τη σύνθετη ιστορική σχέση του με τον Χριστιανισμό. 

Στόχος του επανελληνιστή είναι η προβολή αυτού του λιγότερο γνωστού Ελληνισμού και της ιστορικής του διαδρομής με τρόπο ήπιο, τεκμηριωμένο και σεβαστικό. 

Ακόμη και όταν οι θέσεις που διατυπώνει προκαλούν ένταση ή αντίλογο, η πρόκληση δεν συνιστά αυτοσκοπό· αντιθέτως, επιδιώκει να διατηρεί ένα πλαίσιο διαλόγου, στο οποίο ακόμη και οι διαφωνούντες αναγνωρίζουν τη σοβαρότητα και τη συνέπεια του λόγου που εκφέρει και παραδόξως να τον σέβονται.

Επίσης, επιδιώκει τη συνύπαρξη και τη δημιουργική συμβίωση με τους συμπολίτες του στο πλαίσιο της κοινής πολιτείας και όχι την απομόνωση ή τη διαμόρφωση ενός παράλληλου, διακριτού εθνικού τρόπου ζωής.