Όταν η θρησκεία επιχειρεί να νομοθετήσει τη μήτρα.

Ο κοσμοδιορθωτισμός του χριστιανισμού, για μία ακόμη φορά, κάνει πάρτι. 

Να κάνουμε λέει δημοψήφισμα για τις αμβλώσεις μέσα σε ένα κράτος, που ευτυχώς και λέγεται Ελληνικό ακόμα, με το 80% να μεγαλώνει με χριστιανικές κατηχήσεις. 

Τι αποτέλεσμα θα βγει άραγε; 

Εδώ ακόμα πιστεύουν ότι όταν το σπέρμα χύνεται κατά την αυτοϊκανοποίηση του άνδρα σκοτώνονται παιδιά. Λες και δεν έχουν κάνει βιολογία στο σχολείο. 

Η φύση καθιστά τη γυναίκα το μοναδικό φορέα της δυνατότητας για κυοφορία και δεν θα το διορθώσουμε. 

Όσο βρίσκεται στο σώμα της, όσο το δημιουργεί το σώμα της, ανήκει πρωτίστως στη δική της σφαίρα ευθύνης. Αν και πολύ σωστά η πολιτεία της δίνει το δικαίωμα για άμβλωση μέχρι κάποιους μήνες και όχι όποτε θέλει. 

Ας το εξετάσουμε, όμως φιλοσοφικά και μακριά από τις χριστιανικές ανθελληνικές σκέψεις. 

Πρέπει μια εγκυμονούσα να επιβλέπεται για το τι πράττει και πώς το πράττει;

Θα ήταν ορθό να της αφαιρείται, για παράδειγμα, η ελευθερία κινήσεων κατά την κύηση, με το επιχείρημα ότι μπορεί να πράξει κάτι ασύμβατο με την κατάστασή της;

Να αποφεύγει σκάλες, να τρέφεται ορθά, να περιορίζει τις επιλογές της;

Και αν δεχτούμε ότι δεν έχει απόλυτο έλεγχο επί του εμβρύου, μήπως αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει, στην επιτήρηση των εγκύων, υπό το σκεπτικό ότι κάθε πράξη ή αμέλεια μπορεί να θεωρηθεί «ηθελημένη αποβολή» ή ακόμη και «φόνος εξ αμελείας ή και εκ προμελέτης»;

Μήπως, τελικά, αυτό θα ήταν μια χριστιανική μεσαιωνική πρακτική; 

Αν μάλιστα ακολουθήσουμε την χριστιανική διδαχή (όχι όλων των αιρέσεων του) θα καταλήξουμε και στο ότι ακόμα και η αντισύλληψη είναι έγκλημα και φόνος διότι διακόπτεις τη γέννηση ενός παιδιού. 

Η πραγματικότητα είναι πως όταν μια γυναίκα δεν επιθυμεί την εγκυμοσύνη, θα βρει τρόπους, νόμιμους ή μη για να τη διακόψει. Συνεπώς, ο ασφαλέστερος και λιγότερο επώδυνος δρόμος είναι ο νόμιμος: η άμβλωση.

Βεβαίως, σκοπός της κοινωνίας δεν πρέπει να είναι η προτροπή προς την άμβλωση, αλλά η εκπαίδευση για υπεύθυνη αντισύλληψη, και κυρίως η απενοχοποίηση του Έρωτα. Με λίγα λόγια η απομάκρυνση από τις ξένες για το Ελληνικό πνεύμα χριστιανικές κατηχήσεις. 

Διότι η ενοχή, ως μονοθεϊστικό κατάλοιπο, γεννά συνήθως τις πλέον αποτρόπαιες πράξεις, βρέφη πεταμένα σε κάδους, εγκυμοσύνες κρυμμένες με ντροπή, ανθρώπινες ζωές που χάνονται στο σκοτάδι. Αυτά είναι ασύγκριτα χειρότερα από μια νόμιμη άμβλωση.

Υπάρχουν απόψεις ακόμα και για τον Ιπποκράτη, ότι ήταν κατά της άμβλωσης.

 Ο Όρκος του Ιπποκράτη αναφέρει:

«Ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω»

Όλη η ουσία για φιλοσοφική σκέψη είναι στη λέξη «δώσω».

Εδώ ο Ιπποκράτης εννοεί το να μη δίνει φάρμακο σε γυναίκα για να κάνει ΜΟΝΗ της την έκτρωση ή ότι είναι γενικά κατά της αυτής πράξης;

Αν και πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μιλά η πρόταση του Ιπποκράτη για έκτρωση αλλά βγαίνει το συμπέρασμα από κάποιους. Πουθενά στον όρκο δεν υπάρχει η λέξη Έκτρωση ή Άμβλωση ή άλλη παρόμοια.  

Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο Ιπποκράτης καταδικάζει συνολικά την άμβλωση, πρέπει να ληφθούν υπόψη πολλοί παράγοντες: ο Ιπποκράτης, παρότι πατέρας της ιατρικής, δεν ήταν νομοθέτης ούτε φιλόσοφος. Και, το σημαντικότερο, ότι είναι επικίνδυνο να χρησιμοποιούμε τα κείμενα των προγόνων μας ως «λόγια θεών», σαν θεϊκές εντολές.

Διότι αν το κάνουμε αυτό, θα οδηγηθούμε στον ίδιο δρόμο που κατέληξε ο μονοθεϊσμός, με τη συγγραφή της «Ιερής Βίβλου» με κανόνες, που θα φυλακίσει τον νου αντί για να τον ελευθερώσει.

Ναι υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να πείσουμε για την αξία της μητρότητας αλλά δεν χρειάζεται ο τρόπος «την πάτησες και έμεινες έγκυος, άρα θα το γεννήσεις και θα σε επιβλέπουμε κιόλας μπας και δεν φέρεσαι σωστά στο «ξένο σώμα» που έχεις μέσα σου». 

Όλα λοιπόν είναι θέμα παιδείας και όχι απαγόρευσης. Υπερ της μητρότητας λοιπόν αλλά μέσω της ελληνικής εθνικής παιδείας και όχι της απαγόρευσης και μάλιστα απαγόρευσης σε καθαρά φυσικούς νόμους όπως για το αν είναι ή όχι σώμα της γυναίκας, το σώμα της γυναίκας.