Το Σκοτεινό.

Μας ζήλεψε, μας μίσησε, θέλησε να μας σβήσει.

Έζησε στο σκοτάδι του αιώνες, ώσπου ήρθε η αναγέννηση.

Τότε με δύο πρόσωπα προχώρησε,

για να σωθεί, να μην αφανιστεί.

Με το ένα το μοναχικό,

με τ’ άλλο το χαμογελαστό.

Το ένα σκοτείνιαζε τους αιχμαλώτους,

το άλλο λεύκαινε το δόλωμα της παγίδας.

Το ένα έλεγε όσα αιώνες λέει.

Το άλλο, με ελληνικά στολίδια,

ομόρφαινε τα λόγια του

για σκοπό σκοτεινό, ξένο προς τον Ελληνισμό.

Με το σκοτεινό του ζει,

με το χαμογελαστό του αμύνεται και πλανεύει.

Πώς θα ξεσκεπαστεί;

Πώς θα φανερωθεί;

Η μάχη χαμένη μοιάζει.

Χαμένη όπως έμοιαζε στον Μαραθώνα,

όπως έμοιαζε στη Σαλαμίνα.

Όπως του Ιουλιανού,

του Γεμιστού,

του Ρασσιά

και όλων των άλλων.

Το έργο των ηρώων μας

πάλι με δύο πρόσωπα το κρίνει.

Με το ένα, το φανερό και υποκριτικό,

που μάταιο το παρουσιάζει.

Και με τ’ άλλο, το φοβισμένο, το αληθινό,

που με τρόμο το αντικρίζει.

Με αγωνία αναρωτιέται:

Έχει το έργο τους τη δύναμη

να ξαναφέρει το φως;

Μεγάλος ο φόβος του.

Μα όσο κι αν είναι φανερός,

δύσκολα τον διακρίνουν

τα μάτια των Ρωμιών.

Τρουλλινός Ηλίας - Πλήθων