Μυθολογία ή Βίβλος; Ποια μπορεί πραγματικά να κριθεί;

Η επιφανειακή περιγραφή της ελληνικής μυθολογίας δεν αποτελεί τη θρησκεία του Έλληνα, ούτε οι Έλληνες αντιλαμβάνονται τη μυθολογία με αυτόν τον τρόπο. Η μυθολογία μας δεν είναι ούτε μυθοπλασία ούτε ιστορία. Αποτελεί ένα σύνολο αφηγήσεων που δημιουργούν εναύσματα για φιλοσοφικό προβληματισμό και βαθύτερη αναζήτηση. Στο βάθος τους μπορεί κανείς να εντοπίσει φιλοσοφικά, θρησκευτικά, ίσως ακόμη και ιστορικά στοιχεία· όμως όχι στην επιφανειακή της αφήγηση.

Συχνά ο μονοθεϊσμός, στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί τα παράλογα κείμενά του και να αποδείξει την υπεροχή του έναντι του Ελληνισμού, αντιπαραθέτει αποσπάσματα από τη δική μας μυθολογία, επικαλούμενος ερωτικές περιπέτειες των θεών, ανθρώπινες αδυναμίες, φόνους ή άλλες παρόμοιες πράξεις.

Ωστόσο, καμία τέτοια αντιπαράθεση δεν μπορεί να καταλήξει σε νίκη υπέρ του μονοθεϊσμού, διότι εμείς μπορούμε εύκολα να απαντήσουμε ότι «αυτό είναι μυθολογία». Εκείνοι, όμως, μπορούν να ισχυριστούν το ίδιο για τα απάνθρωπα περιστατικά που περιγράφονται στη Βίβλο; Μπορούν να υποστηρίξουν ότι αποτελούν μυθολογία και όχι θεϊκή αποκάλυψη; Αν το παραδέχονταν, δεν θα κατέρρεε ολόκληρο το θεολογικό οικοδόμημα αυτής της θρησκείας; Διότι τότε η Βίβλος δεν θα θεωρούνταν πλέον θεόπνευστο κείμενο, αλλά απλώς εβραϊκή μυθολογία.

Εφόσον δεν προβαίνουν σε αυτή την παραδοχή, τα κείμενα της Βίβλου παρουσιάζουν τον θεό τους να ενεργεί με τρόπο που, σύμφωνα με την ίδια την αφήγηση, χαρακτηρίζεται από σκληρότητα και ανθρώπινες αδυναμίες.